همین که رسیده بودم پایین پارک مثل همیشه چشمانم بدنبالشان بود.با آن صورت معصوم و چشمهایی که می توانستی صداقت را ,بی انکه بخواهی به انها خیره شوی درشان ببینی, از همان اول مرا شیفته ی خودش کرده بود.امروز اما هرچه نگاه می کردم نمی دیدمش.همیشه همین گوشه نشسته بودند.خودش و خواهر کوچکش.همان که یک پا نداشت.

============

کنجکاو می شوم قرار بود اینجا بعد از مدتها که به  این شهر آمده ام ببینمشان.حتی برایش خبر آورده بودم که قرار است برای پایش کاری کنند.

هرچه بیشتر می نشینم کمتر نتیجه می گیرم.دلواپس می شوم می روم گوشه ی دیگر پارک همان جا که بچه های دیگری بودند .

بچه ها پراکنده در جای جای پارک مشغولند. اضطراب و عجله ام بیش از آنی است که بخواهم دنبال یکی شان بگردم.فورا یادم می اید به رحمان واکسی آن طرف پارک که وقتی این طرفها زندگی می کردم با هم اشنا بودیم.دو-دوازده سالی می شد اینجا کار می کرد .او نیز آواره بود.مثل هزاران آواره ی دیگر.

با شتاب خودم را به او می رسانم .سلام کرده و نکرده سراغ صنوبر و جلیل را می گیرم .با تعجب جوابم را می دهد و نگاهم می کند:"

"یعنی نمی دانی چی شده؟"

قلبم میخواهد از توی سینه ام بیرون بیاید. دستپاچه می گویم:"نه چی شده بگو بهم."

سرش را پایین می اندازد.نمی دانم شاید گریه می کند. دستهایم را زیر چانه اش می گیرم .چشمهایش خیس است.نگاهش بد جور عذابم می دهد. می نشینم همان جا توی پیاده رو . بی توجه  عابرین.

می پرسم :"تو رو خدا به من بگو."

انگشتش را که سوزن تویش فرو رفته به دندان می گیرد.با همان حال ادامه می دهد:

"یک ماهی می شه .یک نیمه شب پنجشنبه .پارک تقریبا تعطیل شده بود.بچه ها هم کارشان تمام شده بود.آن شب بقول جلیل کاسبی شان خیلی گرفته بود.از من هم خداحافظی کردند.می رفتند آن طرف خیابان.

ناگهان ماشینی با سرعت از بالا می اید .دستپاچه می شوند .اول صنوبر می افتد .جلیل می خواهد کمکش کند.سرعت ماشین بالا بوده و هر دوشان را زیر می گیرد.."

دنیا دور سرم می چرخد .چشمانم سیاهی می رود.بغض امانم را بریده و گریه می کنم.

-------------

همه ی خاطراتم با آنها پیش چشمم می آید:

اولین روزی که دیدمشان یک روز اواسط پاییز بود.پارک خلوت تر از همیشه بنظر می امد.بالای سکویی که مشرف به درختان بلند چنار بود ایستاده بودم.به گمان خودم داشتم برگهایی را که افتاده بودند می دیدم.یا برگهایی که هنوز با اینکه زرد شده بودند اما هنوز به شاخه ها اویزان بودند.

کلاغ ها مثل همیشه قارقار می کردند.گاهی یکی یکی یا دسته دسته.سروصدای عجیبی راه انداخته بودند.پاییز بود و کلاغ ها.

همین طور که چشمانم را از بلندای درختها به پایین می اوردم ناگهان درست روبروی اتاقکی که خرت و پرت های مامورین پارک توی انها بود دیدمشان.

دوتا بچه ی کوچک با آن قیافه های با مزه. صورت های تپل چشمهای ریز و گرد و لبخندهایی که بوی مهربانی و راستی می داد.

نزدیکشان می شوم .بهم سلام می کنند. جوابشان را می دهم.می گویند:" آقا بادکنک نمی خواهی برای بچه هاتون؟؟"

می گویم :" من هنوز ازدواج نکردم که بچه داشته باشم اونهم نه یکی ..بچه هایم؟؟"

فکر می کند حرف بدی زده است .این را از نگاه تاسف باری که به دخترک می اندازد می فهمم.

دخترک با رندی می گوید :" حالا بچه های خودتان نه بچه های دیگر."

این حاضر جوابی با این سن و سال و با آن عصای چوبی کوچک که گاه بگاه زیر بغلش جابجا می کند توجهم را بیشتر جلب می کند.

می پرسم :"اینجا تنهایی کار می کنید؟"

جا می خورند.انگار بیگانه ای آمده است. می گویند: "آقا از شهرداری هستید؟"

می گویم : نه.

می گوید : پس اینجا چکار می کنید؟

می گویم : قرار است مدتی این طرف ها زندگی کنم.چند ماهی و بعد می روم.

عصر پاییز است .پارک خلوت است و فقط گاهی صدای خش خش برگها و قارقار کلاغ ها می اید.

می پرسم : اهل کجا هستید؟

:" افغانستان"

آنجا جنگ شد .خانه مان را بمب زدند.پدرم انجا کشته شد.

به پای خواهرش اشاره می کند:"این هم پایش همون جا قطع شد.سه سالش بود."

با تعجب می پرسم:" سه سااااااااااااااااااال؟؟"

جواب می دهد:"اری."

این می شود آغاز دوستی من با دو بچه ی جنگ زده ی افغانی .جلیل و صنوبر.

عصرهای بیکاری می روم پارک .آنها هم هستند. می نشینم پای حرفهایشان.

از آرزوهایشان می گویند.

ازاینکه جلیل می خواهد زودتر بزرگ شود و از اینکه صنوبر می خواهد یک پای پلاستیکی داشته باشد.

خدایا تو چقدر قشنگ خلقت می کنی. لابد خودت هم می دانی.

 اوایل مامورین شهرداری خیلی اذیتشان می کردند .می گفتند چهره ی شهر را زشت می کنید .اما خودش می گفت : هنوز نفهمیده چطور بادکنک های رنگی چهره ی شهر را زشت می کنند.

با خواهرش توی پارک بادکنک می فروختند.

 یک پسر ده-دوازده ساله و یک دختر شش ساله برای گذران زندگی انهم توی شهر به این شلوغی باید کار کنند.

عصرهای پاییز برایشان لبو میگیرم با هم می خوریم.

به صنوبر قول می دهم دنبال کارش باشم تا از سازمان های مربوطه بلکه بتوانم کاری برای پایش بکن.

شش ماه کاری من در |آن شهر بپایان می رسد.

روز خداحافظی بغلشان می کنم .

اشک توی چشم هر سه ما حلقه می زند.

 صنوبر می گوید :یادتان نرود برایم پای پلاستیکی درست کنید.

 -----------

چند نفر هاج و واج مرا می نگرند.رحمان چیزی را نشانم می دهد که دلم می سوزد.چوبی که صنوبر با آن راه می رفت و چوبی که جلیل بادکنکهایش را به آن می اویخت.

دلم می گیرد .لعنت می فرستم به هر چه جنگ است.به هر چه بمب و به هر چه سیاستمدار